Rozpoczęto prace nad metodą recyklingu modułów fotowoltaicznych II generacji

Jeszcze kilka lat temu wszystkie masowo produkowane ogniwa fotowoltaiczne oparte były na krzemie krystalicznym. W raz z ciągłym postępem  technologicznym oraz rozwojem rynku energetyki słonecznej pojawiły się nowe moduły na bazie materiałów zastępujących krzem krystaliczny.

Powstały ogniwa drugiej generacji bazujące  na amorficznym krzemie, tellurku kadmu lub diselenku indowo-miedziowym. Zaletą tych ogniw jest duża redukcja zużycia drogich półprzewodników (np. krzemu krystalicznego), a tym samym możliwość poprawy stosunku ceny do mocy wyprodukowanego ogniwa.

Niska cena modułów fotowoltaicznych sprzyja budowaniu elektrowni słonecznych m.in. w Polsce. Jednocześnie zwiększa się liczba paneli, które po 20-30 latach swojego działania wejdą w fazę repoweringu, czyli wymiany zużytych paneli na nowe.

Podobnie jak moduły I generacji, moduły II generacji również podlegają restrykcjom i ograniczeniom związanymi z ich utylizacją. Źle składowane baterie słoneczne mogą stać się dużym zagrożeniem dla środowiska, a przede wszystkim ludzi.

Zespół Naukowy z Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej pod kierownictwem prof. dr hab. Ewy Klugmann- Radziemskiej postanowił wyjść naprzeciw problemom  producentów modułów fotowoltaicznych. Rozpoczęto właśnie pracę nad technologią, umożliwiającą odzyskiwanie bazowych materiałów w ogniwach fotowoltaicznych II generacji.

- Chcemy opracować metodę odzyskiwania kadmu, tellurku, selenu oraz indu. Będzie  to zupełnie inna technologia  niż w przypadku  technologii odzyskiwania materiałów z modułów pierwszej generacji. Materiału półprzewodnikowego w module drugiej generacji jest mało, ale będzie można go odzyskać w ponad 90% – zaznacza kierownik zespołu prof. dr hab. Ewa Klugmann- Radziemska.

Innym argumentem dla którego warto zająć się recyklingiem ogniw cienkowarstwowych jest także ciągle rosnący popyt na pierwiastki w nich wykorzystywane. Ind, kadm czy tellur, które mogą być odzyskane przy wykorzystaniu metody naukowców z Politechniki Gdańskiej są cennymi materiałami, które są stosowane w wielu gałęziach przemysłu. Dlatego też zapotrzebowanie na ten pierwiastki ciągle rośnie. Wykorzystywane są np. do produkcji katalizatorów, materiałów fotoaktywnych, baterii czy prętów kontrolnych do reaktorów atomowych.